Toch heeft het nog heel wat jaren geduurd voordat ik daadwerkelijk er wat mee ging doen. Ik zat net in een scheiding, verloor plots mijn vader en had een baan in de horeca die veel van me vroeg. Ik zette mijn tanden op elkaar en deed een stapje bij, we zaten midden in het seizoen en ik kon mijn collega’s en opdrachtgever niet in de kou laten staan, ze konden me niet missen nu. Mijn lichaam begon signalen te geven, ik kreeg vage pijntjes in gewrichten, was continu moe en mijn hersenen leken af en toe te staken. En wat deed ik? Ik zette nog een tandje bij, ik had geen keus (dacht ik). Totdat mijn lichaam aan de noodrem trok, het gaf het compleet op, het enige wat ik nog kon was ademen en af en toe een paar stappen lopen.
En dan stop alles, werk, zekerheid, wie je bent en waar je voor staat. Ik kreeg de diagnose fibromyalgie, verloor mijn baan (en hé ze konden prima zonder me). Ik ging een traject in en ben samen met een coach gaan kijken: wat wil je? Wat vind je leuk? Ik had werkelijk geen idee. Het was confronterend om te ontdekken dat wat ik leuk vond en wat ik wilde gekoppeld had aan de buitenwereld; werk, omgeving en huwelijk. Daardoor was ik mezelf helemaal kwijtgeraakt en had geen idee meer wie ik was en wat ik wilde.